De laatste loodjes…
Lieve Vrienden, Familie, Kennissen, en andere lezers,
DE LAATSTE MAAND
De laatste maand in Suriname is voor mij ingegaan… Het is nu 6 maart, en 6 april zal ik terug vliegen. Het is een dubbel gevoel; aan de ene kant mis ik "mijn mensen" in Nederland, aan de andere kant zal ik "mijn mensen hier" zo missen… waarvan 1 in het bijzonder natuurlijk! Ik kijk er ongelofelijk naar uit om mijn nichtje Jasmijntje (die ik voor het laatst zag toen ze een half jaar oud was) weer, en eigenlijk opnieuw, te ontmoeten. En aan de andere kant zal ik mijn kleine ondeugende Javaanse neefje (dezelfde leeftijd als Jasmijntje), vreselijk missen. Van hem ben ik ook veel gaan houden.
MIJN ZUS
Wat mij natuurlijk erg naar Nederland trekt, is mijn hoogzwangere zus Riny. Half april verwacht zij haar tweede kindje (ik denk nog 'n meisje) en ik mag bij de bevalling zijn. Daar verheug ik me echt op. Lijkt me zo iets bijzonders om mee te maken!
GESPREKKEN EN DIEPGANG
Ik mis de gesprekken met "mijn mensen" in Nederland ook wel. De mensen zijn hier heel erg lief, maar ik mis vaak de diepgang in de gesprekken. Natuurlijk zijn er uitzonderingen (waar mijn verloofde natuurlijk ook bij hoort), dus bij sommige mensen kan ik wel mijn ei kwijt en zijn de gesprekken over en weer en op 1 lijn. Maar over het algemeen zal er niet dieper op in worden gegaan als ik bijvoorbeeld zeg dat ik het zwaar op het werk heb gehad. Of als ik zeg dat ik niet goed in m'n vel zit, zullen de meeste mensen hier (heel lief bedoeld) direct met een oplossing proberen te komen, bijvoorbeeld: "je moet een beetje rust nemen, dan zal het wel gaan". Maar naar de oorzaak van "mijn vervelende gevoel" wordt niet gezocht. Mensen stellen zich hier ook niet zo kwetsbaar (en open) op als in Nederland. Iemand hier zal bijvoorbeeld niet gewoon zeggen: "het doet me pijn om mijn ex met een ander te zien". Als iemand je vertrouwd zal hij/ zij in die situatie hoogstens zeggen: "die PIEIEIEP-ex van me loopt de hele dag te plakken met dat PIEIEIEP-mens!! Hij gaat z'n gang maar, mi no span nanga ing (ik maak me niet druk om hem)!!" Over het algemeen wordt hier meer over koetjes en kalfjes gepraat, zoals: (als je terug komt v.d. winkel) "wat heb je voor lekkers voor me meegenomen?" of bijvoorbeeld: "Eva, je doet de was?!" of: "Eva, je wandelt?!" (wandelen is hier "er op uit gaan"/ stappen). Eten is ook heel vaak het onderwerp van het gesprek (dat kan nooit diepgaand zijn natuurlijk, hihi). Over culturele zaken van hier kan ik wel altijd heeeeeerlijk praten met de mensen. Op dat vlak is weer heel veel diepgang; duizenden malen meer dan in Nederland. Trouwens; het feit dat mensen minder diepgang in hun gesprekken hebben wil niet zeggen dat de mensen elkaar minder goed kennen. Misschien zelfs in tegendeel! (Iets om verder over na te denken). Het enige dat ik wilde aanduiden in het bovenstaande stukje is dat ik die lange diepzinnige gesprekken (waarin een half woord vaak al genoeg is) soms gewoon 'n beetje mis…
Mijn laatste lange bericht op de website was eind november; dat is dus al 3 volle maanden geleden!! Even terug gaan in de tijd hoor….
OUD EN NIEUW
Oud en nieuw was weer geweldig!! Dit was mijn derde oud en nieuw in Suriname, en ik hoop er nog vele zo mee te mogen maken (dan wordt de decembermaand gewoon mijn vaste vakantiemaand!). Ondanks dat ik de Nederlandse oliebollen moet missen, geniet ik hier toch vele malen meer met oud en nieuw (oud OP nieuw wordt het hier genoemd).
Het dansen en de drankjes op de straat met veel muziek en heel veel keihard vuurwerk (pagara's) dat wordt afgestoken gaat me denk ik nooit vervelen! Wat dat betreft zal ik nooit helemaal volwassen worden volgens mij, hihi! Als je op mijn foto album klikt, zie je wat foto's van oud en nieuw in Suriname.
ONAFHANKELIJKHEIDSDAG EN DE DAG VAN DE INDIANEN
Intussen heb ik ook onafhankelijkheidsdag meegemaakt en "de dag van de indianen". Dat laatste is weer iets nieuws; de dag v.d. indianen wordt in de palmentuin in Paramaribo ge4d. Dit omdat er verder weinig wordt stilgestaan bij het feit dat de indianen (ook de inheemse bevolking genoemd) de oorspronkelijke bewoners van Suriname zijn. Ook al wonen zij (meestal) niet in de stad; heel veel goederen/ voedingssoorten worden door Indianen geproduceerd. Ik had er hele leuke foto's van kunnen maken, maar helaas; m'n foto camera is een tijdje terug, toen ik een dagje uit was in overbridge, gestolen!!
MET DANK AAN OME RON
Dankzij mijn ome Ron heb ik weer eenzelfde soort nu; Brand new, second hand!! Bedankt hoor, Ron en Marcella!!!
BEZOEK UIT NEDERLAND
Marielle van den Haak heeft deze fotocamera voor me meegenomen naar Suri. Zij is eind januari hier gekomen voor haar stage (pabo). En een andere vriendin van me, Jolanda, is hier ook eind januari gekomen, maar dan voor vrijwilligerswerk in een huis met kinderen en moeders met Aids. Ze heeft het zwaar daar, maar kan veel voor de patiënten betekenen (ze is n.l. psychologe van beroep). En in onze vrije tijd samen (dus ook met Mariel) hebben we het zodanig gezellig, dat haar zware taak als vrijwilligster toch nog te dragen is… Ohja; Robbert is de vriend (verloofde) van Mariel v.d. Haak en hij is hier intussen ook op bezoek geweest. Wel erg druk allemaal, want ik neem natuurlijk automatisch de rol als "Surinaamse gids" aan, maar het is wel een leuke drukte!
En verder is Natascha de Koning nog bij me geweest. Zij is een schoolvriendin sinds de lagere school al, en ze is stewardes, dus kon ze me hier mooi even gratis (betaald zelfs!) op komen zoeken! Ze nam op de heenreis een hele koffer volgeladen met speelgoed mee. Dat kwam natuurlijk heel goed van pas!!! Op de terugweg heeft ze alvast 40 kilo kleding en troep van mij mee naar Nederland gesjouwd, dus dankzij haar is me heel wat geld aan verzendingskosten bespaard gebleven (thanx Tascha!!!)! Wel erg jammer; ik mis deze maand de bruiloft van een andere schoolvriendin, Marielle van Egmond…. Mariel, Natascha, Bianca en ik waren zeg maar the 4 musketiers op school. En om dan zo'n bruiloft te moeten missen doet wel pijn…
Op dit moment is er een oud collega'tje uit Rijnsburg hier in Suriname. Ik heb nog geen tijd gehad om haar te ontmoeten, maar hopelijk komt dat nog! Ik heb natuurlijk ook al mijn bezigheden van het Elisabethfonds nog, dus het is nu echt plannen voor mij (waar ik eigenlijk een hekel aan heb) om alles nog netjes "af" te krijgen voor vertrek. Later vandaag (rond 15 uur) zal mijn tante Marleen aankomen op vliegveld Zanderij (dat heet nu J.A. Pengel). Zij en 2 vrienden van haar komen hier voor 3 weken. Als ze weg gaan heb ik nog anderhalf weekje om mijn zaken te regelen en dan kom ik weer richting "p'tata kondre" (aardappelland, dus Nederland). Nou ja; al dat geregel zal vast allemaal nog wel lukken, want zoals vele mensen werk ik het beste onder druk.
ELISABETHFONDS
Over 2 weken komt meneer Admiraal hier met een groot gezelschap met als doel; winst maken voor het Elisabethfonds en meer bekendheid verspreiden over Suriname. En meneer Admiraal en zijn vrouw zullen in die paar weken dat ze hier zijn ook ontzettend veel klussen klaren voor het Elisabethfonds. Voor Marielle hartstikke leuk dat meneer Admiraal hier 22 maart al is met de hele stoet, want 2 van de mensen die mee zullen gaan met de georganiseerde reis zijn haar ouders!!
Heel goed nieuws: William, een hele goede vriend van Marielle (en een kennis van mij), is in Rijnsburg een leider van de tienerclub "Solid Friends". Elk jaar kiezen ze een geld-verzamelactie uit voor een goed doel. Dit jaar gaan ze taarten bakken en verkopen voor (jawel :) Het Elisabethfonds!!! William, als je dit leest; onwijs bedankt voor al je inzet alvast, en zet hem op tijdens de verkoop-dagen!!
Maar dat is niet alles, want ook de basisschool waar ik opgezeten heb, vroeger de Beatrixschool genoemd en nu Oranje Nassauschool, heeft hun zendingsgeld besteed aan het Elisabethfonds én aan het Lotjeshuis. Dat was echt een verrassing voor me toen ik het hoorde.
Omdat ik me hier nu voornamelijk inzet voor het Elisabethfonds kan ik jullie verzekeren dat het geld dubbel en dwars nodig is, (natuurlijk kan ook het Lotjeshuis iedere cent voor hun kindertjes gebruiken).
Laatst hebben wij nog een vrouw opgenomen in het Elisabethfonds om gesteund te worden, dus extra geld kunnen we nu zeker goed gebruiken! Deze vrouw werkte vroeger keihard, maar vorig jaar kreeg zij van de 1 op de andere dag een halfzijdige verlamming. Ze kan nu niet meer werken en met de 40 SRD (12 euro) die zij per maand van de Surinaamse overheid krijgt red zij het natuurlijk niet. Daarom gaat onze hulp nu ook naar haar uit. Ze heeft een zoon van 15 en een zoontje van 2. Haar zoon van 15 werkt waar hij kan, maar het kan natuurlijk alleen in de weekenden, want door de weeks gaat hij naar school…
De speerpunten van het Elisabethfonds zijn:
- ondersteuning en hulp aan minder valide alleenstaande moeders
- het investeren in kinderen (schoolgeld en leermiddelen)
- Spoedeisende hulp bij het Academisch Ziekenhuis te Paramaribo
- het helpen van betere huisvesting voor minderdraagkrachtigen (Aktie 'Vrouw onder dak').
Voor 10 euro per jaar kunnen mensen al donateur van Stichting Elisabeth zijn. Dan ontvangt men gratis de half jaarlijkse nieuwsbrief. Donaties kunnen overgemaakt worden op Giro 165101 t.n.v. Stichting 'Elisabeth' – Postbus 1000 – 2340 BA Oegstgeest o.v.v. Elisabethfonds.
De ondersteuning waar ik mezelf de afgelopen tien maanden voor ingezet heb is:
- Voor mevrouw Trees heb ik eieieieindelijk een woonruimte gevonden die gesponsord wordt door lieve leden van het Elisabethfonds.
- Deze dame (mw. Trees) wordt ook geholpen/ begeleid om passend werk te vinden voor haar en dat is al gedeeltelijk gelukt
- Voor S.E.H (spoed eisende hulp; wij noemen het E.H.B.O) is er een speciale koelkast gekomen voor bloedproducten.
- Er zijn vele kinderen geholpen met schoolspullen, waarvan 1 meisje zelfs met een fiets, zodat ze gratis (in plaats van met de bus) naar school kan gaan.
- Ik ben nu bijvoorbeeld aan het onderhandelen met een timmerman voor Hellen (die vrouw met 7 kinderen en een gehandicapt been). Ze woont in een bouwvallig huisje, dus nu proberen we voor een schappelijk prijsje haar huis te laten renoveren op kosten van het Elisabethfonds. Hopen maar dat het nog zal lukken voor mijn vertrek!
- Er zijn in de afgelopen tijd andere hulpbehoeftige mensen in het Elisabethfonds opgenomen
Als je nog meer wilt weten over het Elisabethfonds, ga dan even naar de website (is nog niet helemaal af): www.elisabethfonds.nl
Of klik hier>>>>>>>>> om het stukje met meer informatie te lezen dat dhr. Admiraal geschreven heeft.
VERJAARDAG MARIELLE
Zondag (eergister) was trouwens Marielle's (Haak) verjaardag!! We zijn voor haar verjaardag naar Waterland geweest. Dat is een heel mooi gebied waar je kan zwemmen in de Surinaamse rivier, vlak voorbij Domburg. En het fijne ervan is: we zitten daar helemaal afgelegen van alle bevolking, want de vader van een vriendin van me heeft een heel stuk grond daar als prive-terrein!!! Heerlijk ontspannen dus, en je niet druk maken over hoe je er in bikini uitziet, want alleen je close vrienden zijn om je heen! Weer thuis bij Marielle en Jolanda (ze wonen samen) aangekomen, waren we moe en wilden we als afsluiting rustig ergens wat gaan eten, maar dat was ons niet gegund, hihi!! De familie die voorop het erf bij Jolanda en Mariel wonen hadden een heel lied voor Marielle ingestudeerd en ze hebben gedanst voor ons (vooral voor Mariel natuurlijk). De planning was beroerd, maar 't was zo lief bedoeld, dus we zijn flexibel met de situatie omgegaan en deden alsof we niet heel moe waren en we hebben flink mee gefeest en gedanst. Mariel heeft er foto's van gemaakt (ook v. waterland) dus die volgen nog!
Het was ook Holi Pagwa (hindoestaans feest) op Marielle's verjaardag. Is erg leuk altijd, maar ik kon het dit keer dus niet meemaken… De avond voor Pagwa wordt de Holika-verbranding gedaan. Allemaal oud stro wordt dan opgehoopt (zo hoog als een boom) en verbrand. Dit als symbool dat het goede het kwade altijd overwint, hoe groot de "kwade berg" ook lijkt te zijn. Pagwa zelf wordt ge4d met lekkere parfum die men op elkaar spuit. En over iedereen die in de buurt is wordt groene, rode, gele, paarse, witte, of blauwe poeder gestrooid; gewoon als feestelijk bedoeld natuurlijk, maar ook als teken dat we allemaal gelijk zijn.
DJARAN KEPANG
Wat ik wel laatst heb meegemaakt: Djaran kepang!! Dat is een Javaanse traditie, letterlijk vertaald: "paarden dans". Nou, ik heb veel gezien van de Javaanse cultuur; dingen als hanengevechten waarbij er messen aan de poten worden gebonden, maar Djaran kepang slaat echt alles!!! Waar moet ik beginnen?? Het begon met heel veel gamelan muziek, en we kregen typisch javaanse optredens (mooie kledij!!) te zien. Intussen stonden de paardendans-mannen bij elkaar in een tentje, waar zij pas een paar uur later uit zouden komen. Samen met de paarden dansers kwam er een draak (2 mannen in een pak) mee naar buiten. De draak klapte herhaaldelijk zijn bek 3 keer keihard dicht (beetje angstaanjagend was het). De paarden dansers kwamen met zo'n 10 man dansend naar buiten, zittend op een van stro gevlochten (dus plat) paard. Het eerste halve uurtje was de dans onder leiding van een klein Javaans jongetje, ook "zittend" (eigenlijk staand) op zo'n gevlochten paard. Toen het allemaal wat serieuzer begon te worden (de dansers raakten in trance van de gamelan muziek) ging het jongentje weer weg. Ineens begonnen de paardendansers van dat hele scherpe gras te eten, waar een paard wel tegen kan, maar een mens normaal gesproken niet. Vanaf dat moment hebben de dansers dus al de geest van een paard in zich (zegt men). Plotseling begonnen de "paarden" (mensen dus) te gallopperen en even later werd het zeker wel een behoorlijke draf. Ik zat op de grond (kon het staan niet meer volhouden) dus ik kreeg heel veel zand in m'n ogen. De leiding gevende figuren (die niet meedansen), die men "de geestelijken" noemt, begonnen wierrook en andere lekkere aroma's aan te steken en ze strooiden een vloeibaar luchtje over "de manen (haren) van de paarden". Dit snoven de paardendansers dan in en ineens werden ze wild als monsters. Op dat moment komt er weer een andere geest in ze (zegt men). En jawel hoor; stuk voor stuk werden de dansers slangen. Ze lagen als echte slangfiguren in het zand, en als er eieren voor ze werd neergelegd gingen ze daar als een kronkelende gek naartoe om het rauw te eten (IEIEIEIEIEUW!!!)
Nouja; dat waren de slangen.
Hier zie je hoe de stokpaardjes waarmee de dans gemaakt wordt, worden geverfd.
Toen werden er weer allemaal trucjes gedaan om de mannen te "ontslangen" en ze weer een andere dierengeest te geven. Het viel me op dat er elke keer het getal 3 werd gebruikt (dus bijvoorbeeld werden er 3 klopjes op de schouders gegeven om iemand in- of uit een bepaalde trance te krijgen). Nou, er werd dus weer 3 geteld en "geklopt" en gestampt, en ineens werden de slangen weer even monsters en vervolgens werden het apen. Er werd mij al verteld dat die apen (apen-)streken met mensen uit konden halen, zoals je schoenen afpakken en weggooien. Ik had m'n lievelings instap-schoenen aan dus ik dacht "dat zal mij niet gebeuren". Ik deed m'n schoenen uit en gaf het aan Sharivan, die wat meer achteraan zat (typisch voor onze karakters trouwens; ik vooraan zittend op de eerste rij en hij wat meer naar achter tussen de mensen, maar daar ging het niet over :)
Nou, die apen lieten alle schoenen met rust, maar wat moest mij nou weer overkomen… Ik voelde een ape(eigenlijk mensen-)pootje op mijn schouder tikken en ja hoor; natuurlijk werd Eva er weer uit gepikt om tussen die "apen" op de gamelan muziek te komen dansen! De "apen" maakten tussendoor ook nog ruzie om me. Ik danste natuurlijk vrolijk met ze mee, al stond ik tussendoor helaas wel met m'n blote voeten op een paar natte eierschillen te dansen. De "slangen" hadden daarvoor dus blijkbaar nog wat restjes van de eieren laten liggen. Ik vond het eigenlijk te frappant/ toevallig dat de aap mij, als enige Bakra tussen honderden Javanen uit had gekozen voor hun "act". Ik begon een beetje te twijfelen aan de echtheid van de trance… Op een gegeven moment begon 1 van de apen de Macarena (weet je nog, dat dansje van 10 jaar terug?) met me te dansen. Voor het publiek een groot vermaak, maar ik dacht in mezelf: "dit is nep, want apen zijn niet zo gek dat ze de Macarena dansen, dat doen alleen mensen". En als afsluiting vroegen de apen een kus van me (erg doorzichtig). Ik gaf ze wel een kus, maar dan met mijn volle hand er tussen, wat ik had ze daarvoor als monsters zien schuimbekken en als slangen eieren zien eten en bovendien zaten ze allemaal vreselijk onder het zand!! Ik zat weer veilig tussen mijn schoonfamilie op mijn eigen plekje en ik had al voor mezelf geconcludeerd: "Dit is allemaal nep". Maar wat schetst mijn verbazing?? Ik zie die "apen" even later cocosnoten eten!! Het schillen geschiedde niet met een (kap-) mes, maar gewoon met de tanden, zoals echte apen dat ook doen! Toen begon ik toch weer te twijfelen aan de echtheid van de trance…
Na alle ape-kuren rustten de meeste apen uit en 2 mannen werden uit de "aap-fase" gehaald. Zij werden in 1 keer (weer door 3 keer te kloppen) getransformeerd in tijgers.
Wat ik nu ga schrijven zal de partij van de dieren een verschrikking vinden, en ik vind het zelf ook, want ik ben 10 jaar lang vegetarisch geweest. Toch ga ik het schrijven, want het is nou eenmaal echt zo gebeurd: Er werd een levende kip voor "de tijgers" gegooid en je raadt al wat daar mee gebeurde... Als je niet tegen dit soort verhalen kan; snel verder lezen, want ik ga nu in details vertellen wat er met die kip gebeurde. Ik moet het verhaal kwijt want het staat nog veel te vaak op m'n netvlies gegrift. De sterkste tijger begon dus met de aanval, en hij vrat in 1 keer de kop van de kip er af. De kop slingerde hij naar de buitenkant. Daar zat overigens nog een "aap" en die begon vrolijk met de kippenkop te spelen. En het is waar wat ze zeggen; een kip beweegt nog steeds als de kop er af is. Zo begon de wilde "tijger' dus verder te eten van de kip en hij scheurde het hele beestje open. De tweede tijger begon de kip ook te lusten en zette de aanval in. Het laatste wat ik van het vreetfestijn heb gezien was dat er een lange kippedarm uit zijn mond (bek) hing en daarna ben ik weggegaan. Dit ging me echt te ver en mijn buik draaide zich 10 keer in de rondte. Even later ben ik nog wel gaan kijken hoe alle mensen (apen en tijgers)weer uit de trance werden gehaald. Het geheel eindigde weer met "de draak" (2 mannen in pak dus).
Ik ga nooit meer naar Djaran kepang toe, maar in elk geval weet ik nu weer wat meer over de soms zeer bizarre cultuur van (de voorouders van) mijn verloofde. Gelukkig is Sharivan het ook niet eens met wat er met die kip gebeurde en hij ziet de trance van de paardendansers ook als half echt en half show.
Weet je wat trouwens nog het vreemdst van alles is? Soms willen dokters (artsten) van hier, die niet in Djaran Kepang geloven "iets bewijzen" aan zichzelf of aan anderen. De gespecialiseerde artsen (van het ziekenhuis) gaan dan gewelddadig op zoek naar alle beschadigingen die het gras en de eieren en de harde cocosnootschors inwendig hebben aangericht. Maar het gekke is dan; ze kunnen niet 1 beschadiging vinden en nog gekker is; ze kunnen helemaal niets van het scherpe gras of de rauwe kip of de eierschillen terug vinden in de lichamen van de djaran kepang dansers!! Sommige dingen zijn gewoonweg echt niet te verklaren!!
KROKODILLENVLEES, LEGUANENVLEES EN KOEIMAAG
Nu we het trouwens toch over vieze eet-praatjes hebben gehad….; Weet je wat ik hier al allemaal voor een aparte vleessoorten heb gegeten? Ik heb waterkip op (krokodillenvlees) en ik heb ook boomkip op (leguanenvlees). Dat was beiden lekker (krokodil 't lekkerst). Ze noemen het trouwens zo (water –en boomkip) omdat het dan minder erg klinkt en niemand heeft er iets tegen om "verschillende soorten kip" te proeven. Pas achteraf wordt je meestal verteld wat je hebt gegeten. Ook heb ik een paar hapjes goele-soep gegeten, waar stukjes koeiemaag in zit. Die soep was lekker maar die koeienmaag draaide mijn maag 7 keer om (hihi); erg vies dus! Mensen hier eten altijd alles van een kip. Ze knippen dus ook de nagels van een kip (eigenlijk hakken ze die af) en dan eten ze zeg maar de hele vlerk. Dat is dus dat dunne, onderste gedeelte van de kip, inclusief de pootjes (voetjes), die overigens op handjes lijken. Ik heb er een heel klein hapje van genomen omdat ze zeggen dat dit het lekkerste gedeelte van de hele kip is. De smaak was niet verkeerd eigenlijk. Alleen was ik me er ZO van bewust dat ik het pootje waar dat schattige kipje op had gelopen aan het eten was, dat ik er niet van kon genieten.
KIPPEKOP
Tja, en dan heb ik ook nog een keer de kippekop gegeten (dat wordt hier ook altijd klaargemaakt), maar dat ging echt per ongeluk!! Het zit namelijk zo: Normaal gesproken pik ik een stukje kip uit de pan waarvan ik denk dat het makkelijk is om het vlees vanaf te krijgen. Voordat ik aan tafel ga zitten om te eten sta ik altijd (minimaal 10 minuten) aan het aanrecht om netjes al het vlees van de kip af te halen met en dan gooi ik alle botjes en velletje en kraakbeen en weet ik het wat voor stukjes allemaal weg. Maar op een dag dacht ik: "kom op Eef, eet eens gewoon net zoals iedereen hier, neem dat stuk kip op je bord en kluif het gewoon af". Ik pakte een stuk kip, zette het op m'n bord en ben het inderdaad gaan kluiven. Het viel me vreselijk tegen hoeveel bod het vlees had toen ik het kloof en ik dacht bij mezelf: "voortaan weer van tevoren het vlees van de kip halen". Ik hoorde ook constant zo'n hol geluid terwijl ik het at. Op een gegeven moment voel ik een vreemd plat dingetje in m'n mond zitten dus ik haalde het eruit. Ik zie een doorzichtig plat rond ding met een zwarte stip (puntje) in het midden. Ik vroeg aan Sharivan wat het was en hij vroeg me of ik het gegeten had. Ik zei "ja, hoezo?". Toen vertelde hij me dat ik een kippekop had gegeten.
IK LUST ‘T NIET
Trouwens, het woord "lusten" wordt hier helemaal anders gebruikt.
Als Nederlanders zeggen "ik lust 't niet" betekent het, dat je het gerecht niet lekker vind. Als een Surinamer zegt: "ik lust het niet", betekent het, dat ze er op dat moment geen trek in hebben; ze kunnen het gerecht dus evengoed wel lekker vinden.
Laatst hoorde ik iemand zeggen; ik ben blij dat ik nu een hamburger te pakken heb, want ik lust het al de hele week. Een Nederlander zou zeggen: "ik heb er al de hele week trek in". Als een Surinamer iets niet lust (nederlandse uitleg van lusten) dan zeggen ze: "ik hou daar niet van" .
Nou, weer wat geleerd over de verschillen van de Nederlandse- Nederlandse taal en de Surinamse-Nederlandse taal!
ZOUK
Weet je wat zo leuk is?! Shar en ik zijn zo ongeveer de enige personen in Suriname die de zouk (goed) weten te dansen. Dit dankzij lessen en workshops die we in Nederland gevolgd hebben en dankzij Yvonne (the Queen of Zouk) die de hele maand juli bij ons was. Shar en ik geven samen zouklessen en we worden op heel veel plaatsten gevraagd om op te treden. Echt gaaf! Ik zal bij het volgende optreden vragen of iemand ons met een videocamera wil opnemen, want dan kan ik er ook nog mee pronken als ik in Nederland ben!! Je merkt het; ik ben nog altijd (ondanks alle ervaringen) de enige echte Eva Verheij, en ik ben en blijf een uitslovertje, af en toe!
SCHOONFAMILIE
Heb ik eigenlijk ooit over mijn schoonfamilie verteld? Shar heeft 1 oudere broer en 1 broertje en 1 zusje. Iedereen woont nog thuis en Marvin (de oudste) zijn vriendin en zoontje (1 jaar) wonen hier ook. Ik kan het met iedereen goed vinden, vooral met mijn schoonmoeder. Zij is iemand met wie ik over alles kan praten. Vanaf het begin ben ik in mijn Javaanse gezin gewoon geweest wie ik ben. Soms vinden ze me wel gekkig (denk ik), en ook anders, maar zo gaat dat nou eenmaal als je met cultuurverschillen onder 1 dak leeft. En laten we eerlijk zijn; af en toe ben ik ook gewoon een beetje gekkig! Laatst zei Shar me dat z'n familie (vooral broertje en zusje) mij zoveel vragen stellen omdat ze altijd weer een antwoord van me kunnen verwachten dat afwijkt van wat ze gewend zijn, en dat vinden ze juist zo leuk! Soms schaam ik me wel als ik b.v. laat op de ochtend pas uit bed kom. Ik ben geen ochtendmens en hier zijn ze juist heeeel erg vroeg. Mijn schoonmoeder staat meestal half 5 al op. De rest rond half 6/ 6 uur. Maar niemand vind het dus een probleem dat ik een uitslaper ben; ze zijn me al gewend en ze accepteren me zoals ik ben. Ik hou echt van mijn Javaanse familie en ik vind het heel erg dat ik ze straks achter moet laten en hen waarschijnlijk het grootste gedeelte van mijn leven zal moeten missen.
Sharivan zal ik natuurlijk het meest missen van iedereen. Maar we zijn zo zeker van elkaar en zo stabiel als het gaat om onze liefde en trouw, dat geen tijd of afstand ons er van zal weerhouden om bij elkaar te blijven. Shar komt als het goed is eind augustus alweer naar Nederland, omdat mijn zusje Mirjam in september gaat trouwen met Michael!!! Groot feest; vooral voor mij!!!! Dus ik zie Sharivan al binnen 5 maanden terug, en dat is vol te houden voor ons.
Nou lieve iedereen; ik denk dat ik door de onderwerpen heen ben nu.
TOT OVER EEN MAAND
Ik heb heel veel zin om jullie allemaal weer te zien, en na mijn jaartje hier moet ik toch echt toegeven dat ik me erg bevoorrecht voel dat in Nederland ben geboren. Ik hou nog steeds heel veel van Suriname en ik hou van heel veel Surinamers, maar ik verlang er naar om weer op mezelf te wonen (niet met zo velen onder 1 dak, wat hier in zoveel huizen gebeurt) en ik verlang er naar om me niet de hele dag schuldig te hoeven voelen vanwege alle straatmensen om me heen, en ik verlang naar een warme douche, en ik verlang naar een land met een eerlijk rechtssysteem (ik baal echt van al die corrupte rotzakken die hier aan de macht zijn)!!
Met andere woorden: Het zal weer een grote omschakeling zijn strax in Nederland, maar na 26 levensjaren ben ik er toch achter gekomen dat Nederland (ondanks het rot weer) nog lang niet zo'n slecht land is om in te wonen.
Ik ga met een rijke ervaring en een nog rijker gevuld hart terug naar mijn vaderland (ik zie Suriname als mijn moederland).
Waarschijnlijk is dit mijn laatste geschreven bericht, maar ik zal af en toe nog wel foto'tjes doorsturen van de mezelf, en Marielle en tante Marleen en haar 2 vrienden Dirk en Marianne. Waarschijnlijk ga ik nog 1 keer naar het binnenland voor vertrek, dus in dat geval kun je heeeeeeele mooie foto's verwachten!
Dikke knuffels en tot over een maandje weer!!!
Veel liefs, Eef
| 
