paramaribo.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
     

    Elisabethfonds (op de foto De Waterkant in Paramaribo)

    Laatste artikelen
    Vorige week werd er in Rijnsburg een aktie in de kerk gehouden over "dienstbaarheid". Er stonden tal van goede doelen kraampjes waaronder een kraampje van het Elisabethfonds dat m'n ouders opgesteld hadden.
     
    De jeugdgroep Solid Friends hield een taartenbakaktie voor het Elisabethfonds. Er zijn  270 taarten besteld bij Solid Friends!! Dus dat betekent... 2000 Euro = zo'n 7000 SRD voor het Elizabeth Fonds te Suriname!!!
    Woensdagavond hebben we besproken waar we dit prachtige bedrag aan gaan besteden wanneer Will en Brems hier zijn!! In die dagen gaat het namelijk meteen gerealiseerd worden! De overhandiging van de cheque, het maken van het dak van mevrouw Helen, het aansluiten van de waterleiding bij het huis van Vikash (een jongen van 15 die voor zijn moeder en het gezin zorgt!) én de kinderen van de stageschool van Marielle gaan geholpen worden, hun vader en/of moeder kan/kunnen het schoolgeld van 40SRD=11E niet betalen, waardoor zij geen rapport en voortgang informatie mogen ontvangen, zij staan gewoon niet ingeschreven!
     
    Verder nieuws hierover volgt zeer binnenkort.
    Lees meer...   (1 reactie)
     ACTIE: HELP EVA HELPEN (van het Elisabethfonds)

    Het Elisabethfonds wil het werk van Eva Verheij onder de aandacht brengen. Eva is onze contactpersoon in Suriname - die regelmatig op pad ging voor onze doelgroep, naar de minder valide ongehuwde moeders en hun kwetsbare kinderen. Ook hield zij zich -samen met Dewa Jakhari- bezig met de realisatie van enkele wensen bij de Spoedeisende Hulp van het Academisch Ziekenhuis in Paramaribo. Verder heeft ze heel veel tijd gestoken in het helpen bij een verhuizing en het op orde brengen van een inboedel, onderdeel van ons speerpunt " Vrouw onder dak". Vanuit Nederland was er een intensief contact met Eva, want het bezig zijn met ontwikkelingswerk is een moeizaam en langdurig proces, waarbij de steun van het thuisfront onontbeerlijk is. Het moeilijkst is het om met de beperkte middelen toch zo optimaal om te gaan. Maar als de hulpvragen blijven toenemen, ontstaat er ook vaak een gevoel van machteloosheid. 'Je wilt zo graag helpen, maar de middelen zijn er niet of nog niet'. Vandaar dat we de spoed-actie 'Help Eva helpen' introduceren. En vragen we uw aandacht voor Eva's inzet aan de hand van twee schrijnende voorbeelden, naast vele anderen.

    Allereerst een jongen van 15 jaar, die zijn halfzijdig verlamde moeder verzorgt en ook nog de zorg heeft voor een 2-jarig broertje. In het weekend klust hij bij als tuinman of in de bouw. Van Sociale Zaken ontvangt het gezinnetje SRD 100,- (ongeveer 30 euro) per maand. Elektriciteit en water zijn afgesloten. (Elke dag haalt hij een emmer water bij een vriendelijke buurman). Er is een klein moestuintje en ze krijgen van een bedrijfje wat rijst en spijsolie. Helaas weigeren directe familieleden alle hulp: kennelijk geloven ze dat er een vloek op dat gezinnetje rust. Want zijn moeder werd een halfjaar geleden plotseling door een beroerte getroffen, zonder een duidelijke oorzaak. Al zouden we maar zijn lesgeld en leermiddelen doneren en de taxikosten voor zijn hulpbehoevende moeder naar de fysiotherapeut voor onze rekening nemen, dan zou dat al enige verlichting geven.

    Het tweede geval betreft een invalide moeder die met zeven kinderen in een bouwvallige krot woont. Als het regent, dan wordt het binnen kletsnat. het dak is zo lek als een mandje. Er is geen geld voor de noodzakelijke reparatie. Met moeite scharrelde de moeder een paar redelijke golfplaten bij elkaar, maar dat is niet genoeg. Tot overmaat van ramp werd ze twee maanden geleden ernstig ziek en krijgt nu na een operatie een chemokuur. We hopen en bidden dat het haar goed mag gaan. Wat zou het prettig voor haar zijn als het dak vernieuwd kon worden. Inmiddels kreeg Eva de offerte van de timmerman: ruim vijfhonderd euro. Dus weer een noodkreet aan het Elisabethfonds. Kortom we wenden ons opnieuw tot U met het verzoek om onze ingelaste aktie: Help Eva helpen, een kans te geven.

    Gelukkig konden we dankzij donaties en de financiële steun van twee organisatie het afgelopen halfjaar aan al onze vier uitgekozen deelprojecten hulp bieden. En bovendien nog andere activiteiten ontplooien waaronder de verzending van 19 dozen medische literatuur inhoudende bijna 1000 boeken. Een donatie aan het Academisch Ziekenhuis te Paramaribo van Prof. dr. C. Jonger, neuroloog bij het LUMC. Dankzij sponsering door Surinam Aircargo konden wij deze boeken gratis verzenden.

    Wilt u ons helpen om deze spoedaktie 'Help Eva helpen' tot een succes te maken, nu Eva nog korte tijd in Suriname is? Zodat ze bij thuiskomst op een vruchtbare periode kan terugzien. Alvast hartelijk dank!

    namens de werkgroep 'Elisabethfonds' .

    Giro 165101 t.n.v. Stichting 'Elisabeth', Oegstgeest. Iedere euro is welkom!

    Voor tien euro per jaar wordt u al donateur en ontvangt u gratis onze halfjaarlijkse nieuwsbrief. U kunt uw donatie overmaken op Giro 165101 t.n.v. Stichting 'Elisabeth' onder vermelding van
    Help Eva helpen - Postbus 1000 - 2340 BA Oegstgeest o.v.v. Elisabethfonds.
    Alvast hartelijk dank voor het lezen van deze informatie en voor uw eventuele ondersteuning.
     
     
     
    Lees meer...   (1 reactie)

    De laatste loodjes…

     

    Lieve Vrienden, Familie, Kennissen, en andere lezers,

     

    DE LAATSTE MAAND

    De laatste maand in Suriname is voor mij ingegaan… Het is nu 6 maart, en 6 april zal ik terug vliegen. Het is een dubbel gevoel; aan de ene kant mis ik "mijn mensen" in Nederland, aan de andere kant zal ik "mijn mensen hier" zo missen… waarvan 1 in het bijzonder natuurlijk! Ik kijk er ongelofelijk naar uit om mijn nichtje Jasmijntje (die ik voor het laatst zag toen ze een half jaar oud was) weer, en eigenlijk opnieuw, te ontmoeten. En aan de andere kant zal ik mijn kleine ondeugende Javaanse neefje (dezelfde leeftijd als Jasmijntje), vreselijk missen. Van hem ben ik ook veel gaan houden.

     

    MIJN ZUS
    Wat mij natuurlijk erg naar Nederland trekt, is mijn hoogzwangere zus Riny. Half april verwacht zij haar tweede kindje (ik denk nog 'n meisje) en ik mag bij de bevalling zijn. Daar verheug ik me echt op. Lijkt me zo iets bijzonders om mee te maken!

     

    GESPREKKEN EN DIEPGANG

    Ik mis de gesprekken met "mijn mensen" in Nederland ook wel. De mensen zijn hier heel erg lief, maar ik mis vaak de diepgang in de gesprekken. Natuurlijk zijn er uitzonderingen (waar mijn verloofde natuurlijk ook bij hoort), dus bij sommige mensen kan ik wel mijn ei kwijt en zijn de gesprekken over en weer en op 1 lijn. Maar over het algemeen zal er niet dieper op in worden gegaan als ik bijvoorbeeld zeg dat ik het zwaar op het werk heb gehad. Of als ik zeg dat ik niet goed in m'n vel zit, zullen de meeste mensen hier (heel lief bedoeld) direct met een oplossing proberen te komen, bijvoorbeeld: "je moet een beetje rust nemen, dan zal het wel gaan". Maar naar de oorzaak van "mijn vervelende gevoel" wordt niet gezocht. Mensen stellen zich hier ook niet zo kwetsbaar (en open) op als in Nederland. Iemand hier zal bijvoorbeeld niet gewoon zeggen: "het doet me pijn om mijn ex met een ander te zien". Als iemand je vertrouwd zal hij/ zij in die situatie hoogstens zeggen: "die PIEIEIEP-ex van me loopt de hele dag te plakken met dat PIEIEIEP-mens!! Hij gaat z'n gang maar, mi no span nanga ing (ik maak me niet druk om hem)!!" Over het algemeen wordt hier meer over koetjes en kalfjes gepraat, zoals: (als je terug komt v.d. winkel) "wat heb je voor lekkers voor me meegenomen?" of bijvoorbeeld: "Eva, je doet de was?!" of: "Eva, je wandelt?!" (wandelen is hier "er op uit gaan"/ stappen). Eten is ook heel vaak het onderwerp van het gesprek (dat kan nooit diepgaand zijn natuurlijk, hihi). Over culturele zaken van hier kan ik wel altijd heeeeeerlijk praten met de mensen. Op dat vlak is weer heel veel diepgang; duizenden malen meer dan in Nederland. Trouwens; het feit dat mensen minder diepgang in hun gesprekken hebben wil niet zeggen dat de mensen elkaar minder goed kennen. Misschien zelfs in tegendeel! (Iets om verder over na te denken). Het enige dat ik wilde aanduiden in het bovenstaande stukje is dat ik die lange diepzinnige gesprekken (waarin een half woord vaak al genoeg is) soms gewoon 'n beetje mis…
     
    Mijn laatste lange bericht op de website was eind november; dat is dus al 3 volle maanden geleden!! Even terug gaan in de tijd hoor….
     

     

    OUD EN NIEUW
    Oud en nieuw was weer geweldig!! Dit was mijn derde oud en nieuw in Suriname, en ik hoop er nog vele zo mee te mogen maken (dan wordt de decembermaand gewoon mijn vaste vakantiemaand!). Ondanks dat ik de Nederlandse oliebollen moet missen, geniet ik hier toch vele malen meer met oud en nieuw (oud OP nieuw wordt het hier genoemd).

     

    Het dansen en de drankjes op de straat met veel muziek en heel veel keihard vuurwerk (pagara's) dat wordt afgestoken gaat me denk ik nooit vervelen! Wat dat betreft zal ik nooit helemaal volwassen worden volgens mij, hihi! Als je op mijn foto album klikt, zie je wat foto's van oud en nieuw in Suriname.

     

    ONAFHANKELIJKHEIDSDAG EN DE DAG VAN DE INDIANEN
    Intussen heb ik ook onafhankelijkheidsdag meegemaakt en "de dag van de indianen". Dat laatste is weer iets nieuws; de dag v.d. indianen wordt in de palmentuin in Paramaribo ge4d. Dit omdat er verder weinig wordt stilgestaan bij het feit dat de indianen (ook de inheemse bevolking genoemd) de oorspronkelijke bewoners van Suriname zijn. Ook al wonen zij (meestal) niet in de stad; heel veel goederen/ voedingssoorten worden door Indianen geproduceerd. Ik had er hele leuke foto's van kunnen maken, maar helaas; m'n foto camera is een tijdje terug, toen ik een dagje uit was in overbridge, gestolen!!
     

     

    MET DANK AAN OME RON
    Dankzij mijn ome Ron heb ik weer eenzelfde soort nu; Brand new, second hand!! Bedankt hoor, Ron en Marcella!!!

     

     
    BEZOEK UIT NEDERLAND
    Marielle van den Haak heeft deze fotocamera voor me meegenomen naar Suri. Zij is eind januari hier gekomen voor haar stage (pabo). En een andere vriendin van me, Jolanda, is hier ook eind januari gekomen, maar dan voor vrijwilligerswerk in een huis met kinderen en moeders met Aids. Ze heeft het zwaar daar, maar kan veel voor de patiënten betekenen (ze is n.l. psychologe van beroep). En in onze vrije tijd samen (dus ook met Mariel) hebben we het zodanig gezellig, dat haar zware taak als vrijwilligster toch nog te dragen is… Ohja; Robbert is de vriend (verloofde) van Mariel v.d. Haak en hij is hier intussen ook op bezoek geweest. Wel erg druk allemaal, want ik neem natuurlijk automatisch de rol als "Surinaamse gids" aan, maar het is wel een leuke drukte!  

     

    En verder is Natascha de Koning nog bij me geweest. Zij is een schoolvriendin sinds de lagere school al, en ze is stewardes, dus kon ze me hier mooi even gratis (betaald zelfs!) op komen zoeken! Ze nam op de heenreis een hele koffer volgeladen met speelgoed mee. Dat kwam natuurlijk heel goed van pas!!! Op de terugweg heeft ze alvast 40 kilo kleding en troep van mij mee naar Nederland gesjouwd, dus dankzij haar is me heel wat geld aan verzendingskosten bespaard gebleven (thanx Tascha!!!)!  Wel erg jammer; ik mis deze maand de bruiloft van een andere schoolvriendin, Marielle van Egmond…. Mariel, Natascha, Bianca en ik waren zeg maar the 4 musketiers op school. En om dan zo'n bruiloft te moeten missen doet wel pijn…   

     

    Op dit moment is er een oud collega'tje uit Rijnsburg hier in Suriname. Ik heb nog geen tijd gehad om haar te ontmoeten, maar hopelijk komt dat nog! Ik heb natuurlijk ook al mijn bezigheden van het Elisabethfonds nog, dus het is nu echt plannen voor mij (waar ik eigenlijk een hekel aan heb) om alles nog netjes "af" te krijgen voor vertrek. Later vandaag (rond 15 uur) zal mijn tante Marleen aankomen op vliegveld Zanderij (dat heet nu J.A. Pengel). Zij en 2 vrienden van haar komen hier voor 3 weken. Als ze weg gaan heb ik nog anderhalf weekje om mijn zaken te regelen en dan kom ik weer richting "p'tata kondre" (aardappelland, dus Nederland).   Nou ja; al dat geregel zal vast allemaal nog wel lukken, want zoals vele mensen werk ik het beste onder druk.

     

    ELISABETHFONDS

    Over 2 weken komt meneer Admiraal hier met een groot gezelschap met als doel; winst maken voor het Elisabethfonds en meer bekendheid verspreiden over Suriname. En meneer Admiraal en zijn vrouw zullen in die paar weken dat ze hier zijn ook ontzettend veel klussen klaren voor het Elisabethfonds. Voor Marielle hartstikke leuk dat meneer Admiraal hier 22 maart al is met de hele stoet, want 2 van de mensen die mee zullen gaan met de georganiseerde reis zijn haar ouders!!

     

    Heel goed nieuws: William, een hele goede vriend van Marielle (en een kennis van mij), is in Rijnsburg een leider van de tienerclub "Solid Friends". Elk jaar kiezen ze een geld-verzamelactie uit voor een goed doel. Dit jaar gaan ze taarten bakken en verkopen voor (jawel :) Het Elisabethfonds!!! William, als je dit leest; onwijs bedankt voor al je inzet alvast, en zet hem op tijdens de verkoop-dagen!!

     

    Maar dat is niet alles, want ook de basisschool waar ik opgezeten heb, vroeger de Beatrixschool genoemd en nu Oranje Nassauschool, heeft hun zendingsgeld besteed aan het Elisabethfonds én aan het Lotjeshuis. Dat was echt een verrassing voor me toen ik het hoorde.

    Omdat ik me hier nu voornamelijk inzet voor het Elisabethfonds kan ik jullie verzekeren dat het geld dubbel en dwars nodig is, (natuurlijk kan ook het Lotjeshuis iedere cent voor hun kindertjes gebruiken).

     

    Laatst hebben wij nog een vrouw opgenomen in het Elisabethfonds om gesteund te worden, dus extra geld kunnen we nu zeker goed gebruiken! Deze vrouw werkte vroeger keihard, maar vorig jaar kreeg zij van de 1 op de andere dag een halfzijdige verlamming. Ze kan nu niet meer werken en met de 40 SRD (12 euro) die zij per maand van de Surinaamse overheid krijgt red zij het natuurlijk niet. Daarom gaat onze hulp nu ook naar haar uit. Ze heeft een zoon van 15 en een zoontje van 2. Haar zoon van 15 werkt waar hij kan, maar het kan natuurlijk alleen in de weekenden, want door de weeks gaat hij naar school…

     

    De speerpunten van het Elisabethfonds zijn: 
      - ondersteuning en hulp aan minder valide alleenstaande moeders

       - het investeren in kinderen (schoolgeld en leermiddelen)

       - Spoedeisende hulp bij het Academisch Ziekenhuis te Paramaribo

       - het helpen van betere huisvesting voor minderdraagkrachtigen (Aktie 'Vrouw onder dak').

    Voor 10 euro per jaar kunnen mensen al donateur van Stichting Elisabeth zijn. Dan ontvangt men gratis de half jaarlijkse nieuwsbrief. Donaties kunnen overgemaakt worden op Giro 165101 t.n.v. Stichting 'Elisabeth' – Postbus 1000 – 2340 BA Oegstgeest o.v.v. Elisabethfonds.

     

    De ondersteuning waar ik mezelf de afgelopen tien maanden voor ingezet heb is:

    -  Voor mevrouw Trees heb ik eieieieindelijk een woonruimte gevonden die gesponsord wordt door lieve leden van het Elisabethfonds.

     

    -   Deze dame (mw. Trees) wordt ook geholpen/ begeleid om passend werk te vinden voor haar en dat is al gedeeltelijk gelukt

     

    -  Voor S.E.H (spoed eisende hulp; wij noemen het E.H.B.O) is er een speciale koelkast gekomen voor bloedproducten.

     

    -  Er zijn vele kinderen geholpen met schoolspullen, waarvan 1 meisje zelfs met een fiets, zodat ze gratis (in plaats van met de bus) naar school kan gaan.

     

    -    Ik ben nu bijvoorbeeld aan het onderhandelen met een timmerman voor Hellen (die vrouw met 7 kinderen en een gehandicapt been). Ze woont in een bouwvallig huisje, dus nu proberen we voor een schappelijk prijsje haar huis te laten renoveren op kosten van het Elisabethfonds. Hopen maar dat het nog zal lukken voor mijn vertrek!

     

    - Er zijn in de afgelopen tijd andere hulpbehoeftige mensen in het Elisabethfonds opgenomen

     

    Als je nog meer wilt weten over het Elisabethfonds, ga dan even naar de website (is nog niet helemaal af): www.elisabethfonds.nl 

    Of klik hier>>>>>>>>>  om het stukje met meer informatie te lezen dat dhr. Admiraal geschreven heeft.
     

     

    VERJAARDAG MARIELLE
    Zondag (eergister) was trouwens Marielle's (Haak) verjaardag!! We zijn voor haar verjaardag naar Waterland geweest. Dat is een heel mooi gebied waar je kan zwemmen in de Surinaamse rivier, vlak voorbij Domburg. En het fijne ervan is: we zitten daar helemaal afgelegen van alle bevolking, want de vader van een vriendin van me heeft een heel stuk grond daar als prive-terrein!!! Heerlijk ontspannen dus, en je niet druk maken over hoe je er in bikini uitziet, want alleen je close vrienden zijn om je heen! Weer thuis bij Marielle en Jolanda (ze wonen samen) aangekomen, waren we moe en wilden we als afsluiting rustig ergens wat gaan eten, maar dat was ons niet gegund, hihi!! De familie die voorop het erf bij Jolanda en Mariel wonen hadden een heel lied voor Marielle ingestudeerd en ze hebben gedanst voor ons (vooral voor Mariel natuurlijk). De planning was beroerd, maar 't was zo lief bedoeld, dus we zijn flexibel met de situatie omgegaan en deden alsof we niet heel moe waren en we hebben flink mee gefeest en gedanst. Mariel heeft er foto's van gemaakt (ook v. waterland) dus die volgen nog!

     

    Het was ook Holi Pagwa (hindoestaans feest) op Marielle's verjaardag. Is erg leuk altijd, maar ik kon het dit keer dus niet meemaken… De avond voor Pagwa wordt de Holika-verbranding gedaan. Allemaal oud stro wordt dan opgehoopt (zo hoog als een boom) en verbrand. Dit als symbool dat het goede het kwade altijd overwint, hoe groot de "kwade berg" ook lijkt te zijn. Pagwa zelf wordt ge4d met lekkere parfum die men op elkaar spuit. En over iedereen die in de buurt is wordt groene, rode, gele, paarse, witte, of blauwe poeder gestrooid; gewoon als feestelijk bedoeld natuurlijk, maar ook als teken dat we allemaal gelijk zijn.

     

    DJARAN KEPANG
    Wat ik wel laatst heb meegemaakt: Djaran kepang!! Dat is een Javaanse traditie, letterlijk vertaald: "paarden dans". Nou, ik heb veel gezien van de Javaanse cultuur; dingen als hanengevechten waarbij er messen aan de poten worden gebonden, maar Djaran kepang slaat echt alles!!! Waar moet ik beginnen?? Het begon met heel veel gamelan muziek, en we kregen typisch javaanse optredens (mooie kledij!!) te zien. Intussen stonden de paardendans-mannen bij elkaar in een tentje, waar zij pas een paar uur later uit zouden komen. Samen met de paarden dansers kwam er een draak (2 mannen in een pak) mee naar buiten. De draak klapte herhaaldelijk zijn bek 3 keer keihard dicht (beetje angstaanjagend was het). De paarden dansers kwamen met zo'n 10 man dansend naar buiten, zittend op een van stro gevlochten (dus plat) paard. Het eerste halve uurtje was de dans onder leiding van een klein Javaans jongetje, ook "zittend" (eigenlijk staand) op zo'n gevlochten paard. Toen het allemaal wat serieuzer begon te worden (de dansers raakten in trance van de gamelan muziek) ging het jongentje weer weg. Ineens begonnen de paardendansers van dat hele scherpe gras te eten, waar een paard wel tegen kan, maar een mens normaal gesproken niet. Vanaf dat moment hebben de dansers dus al de geest van een paard in zich (zegt men). Plotseling begonnen de "paarden" (mensen dus) te gallopperen en even later werd het zeker wel een behoorlijke draf. Ik zat op de grond (kon het staan niet meer volhouden) dus ik kreeg heel veel zand in m'n ogen. De leiding gevende figuren (die niet meedansen), die men "de geestelijken" noemt, begonnen wierrook en andere lekkere aroma's aan te steken en ze strooiden een vloeibaar luchtje over "de manen (haren) van de paarden". Dit snoven de paardendansers dan in en ineens werden ze wild als monsters. Op dat moment komt er weer een andere geest in ze (zegt men). En jawel hoor; stuk voor stuk werden de dansers slangen. Ze lagen als echte slangfiguren in het zand, en als er eieren voor ze werd neergelegd gingen ze daar als een kronkelende gek naartoe om het rauw te eten (IEIEIEIEIEUW!!!)

    Nouja; dat waren de slangen.

    Hier zie je hoe de stokpaardjes waarmee de dans gemaakt wordt, worden geverfd.

    Toen werden er weer allemaal trucjes gedaan om de mannen te "ontslangen" en ze weer een andere dierengeest te geven. Het viel me op dat er elke keer het getal 3 werd gebruikt (dus bijvoorbeeld werden er 3 klopjes op de schouders gegeven om iemand in- of uit een bepaalde trance te krijgen). Nou, er werd dus weer 3 geteld en "geklopt" en gestampt, en ineens werden de slangen weer even monsters en vervolgens werden het apen. Er werd mij al verteld dat die apen (apen-)streken met mensen uit konden halen, zoals je schoenen afpakken en weggooien. Ik had m'n lievelings instap-schoenen aan dus ik dacht "dat zal mij niet gebeuren". Ik deed m'n schoenen uit en gaf het aan Sharivan, die wat meer achteraan zat (typisch voor onze karakters trouwens; ik vooraan zittend op de eerste rij en hij wat meer naar achter tussen de mensen, maar daar ging het niet over :)

    Nou, die apen lieten alle schoenen met rust, maar wat moest mij nou weer overkomen… Ik voelde een ape(eigenlijk mensen-)pootje op mijn schouder tikken en ja hoor; natuurlijk werd Eva er weer uit gepikt om tussen die "apen" op de gamelan muziek te komen dansen! De "apen" maakten tussendoor ook nog ruzie om me. Ik danste natuurlijk vrolijk met ze mee, al stond ik tussendoor helaas wel met m'n blote voeten op een paar natte eierschillen te dansen. De "slangen" hadden daarvoor dus blijkbaar nog wat restjes van de eieren laten liggen.   Ik vond het eigenlijk te frappant/ toevallig dat de aap mij, als enige Bakra tussen honderden Javanen uit had gekozen voor hun "act". Ik begon een beetje te twijfelen aan de echtheid van de trance… Op een gegeven moment begon 1 van de apen de Macarena (weet je nog, dat dansje van 10 jaar terug?) met me te dansen. Voor het publiek een groot vermaak, maar ik dacht in mezelf: "dit is nep, want apen zijn niet zo gek dat ze de Macarena dansen, dat doen alleen mensen". En als afsluiting vroegen de apen een kus van me (erg doorzichtig). Ik gaf ze wel een kus, maar dan met mijn volle hand er tussen, wat ik had ze daarvoor als monsters zien schuimbekken en als slangen eieren zien eten en bovendien zaten ze allemaal vreselijk onder het zand!! Ik zat weer veilig tussen mijn schoonfamilie op mijn eigen plekje en ik had al voor mezelf geconcludeerd: "Dit is allemaal nep". Maar wat schetst mijn verbazing?? Ik zie die "apen" even later cocosnoten eten!! Het schillen geschiedde niet met een (kap-) mes, maar gewoon met de tanden, zoals echte apen dat ook doen! Toen begon ik toch weer te twijfelen aan de echtheid van de trance…

     

    Na alle ape-kuren rustten de meeste apen uit en 2 mannen werden uit de "aap-fase" gehaald. Zij werden in 1 keer (weer door 3 keer te kloppen) getransformeerd in tijgers.

     

    Wat ik nu ga schrijven zal de partij van de dieren een verschrikking vinden, en ik vind het zelf ook, want ik ben 10 jaar lang vegetarisch geweest. Toch ga ik het schrijven, want het is nou eenmaal echt zo gebeurd: Er werd een levende kip voor "de tijgers" gegooid en je raadt al wat daar mee gebeurde... Als je niet tegen dit soort verhalen kan; snel verder lezen, want ik ga nu in details vertellen wat er met die kip gebeurde. Ik moet het verhaal kwijt want het staat nog veel te vaak op m'n netvlies gegrift. De sterkste tijger begon dus met de aanval, en hij vrat in 1 keer de kop van de kip er af. De kop slingerde hij naar de buitenkant. Daar zat overigens nog een "aap" en die begon vrolijk met de kippenkop te spelen. En het is waar wat ze zeggen; een kip beweegt nog steeds als de kop er af is. Zo begon de wilde "tijger' dus verder te eten van de kip en hij scheurde het hele beestje open. De tweede tijger begon de kip ook te lusten en zette de aanval in. Het laatste wat ik van het vreetfestijn heb gezien was dat er een lange kippedarm uit zijn mond (bek) hing en daarna ben ik weggegaan. Dit ging me echt te ver en mijn buik draaide zich 10 keer in de rondte. Even later ben ik nog wel gaan kijken hoe alle mensen (apen en tijgers)weer uit de trance werden gehaald. Het geheel eindigde weer met "de draak" (2 mannen in pak dus).

     

    Ik ga nooit meer naar Djaran kepang toe, maar in elk geval weet ik nu weer wat meer over de soms zeer bizarre cultuur van (de voorouders van) mijn verloofde. Gelukkig is Sharivan het ook niet eens met wat er met die kip gebeurde en hij ziet de trance van de paardendansers ook als half echt en half show.

     

    Weet je wat trouwens nog het vreemdst van alles is? Soms willen dokters (artsten) van hier, die niet in Djaran Kepang geloven "iets bewijzen" aan zichzelf of aan anderen. De gespecialiseerde artsen (van het ziekenhuis) gaan dan gewelddadig op zoek naar alle beschadigingen die het gras en de eieren en de harde cocosnootschors inwendig hebben aangericht. Maar het gekke is dan; ze kunnen niet 1 beschadiging vinden en nog gekker is; ze kunnen helemaal niets van het scherpe gras of de rauwe kip of de eierschillen terug vinden in de lichamen van de djaran kepang dansers!! Sommige dingen zijn gewoonweg echt niet te verklaren!!   

     

    KROKODILLENVLEES, LEGUANENVLEES EN KOEIMAAG

    Nu we het trouwens toch over vieze eet-praatjes hebben gehad….; Weet je wat ik hier al allemaal voor een aparte vleessoorten heb gegeten? Ik heb waterkip op (krokodillenvlees) en ik heb ook boomkip op (leguanenvlees). Dat was beiden lekker (krokodil 't lekkerst). Ze noemen het trouwens zo (water –en boomkip) omdat het dan minder erg klinkt en niemand heeft er iets tegen om "verschillende soorten kip" te proeven. Pas achteraf wordt je meestal verteld wat je hebt gegeten. Ook heb ik een paar hapjes goele-soep gegeten, waar stukjes koeiemaag in zit. Die soep was lekker maar die koeienmaag draaide mijn maag 7 keer om (hihi); erg vies dus! Mensen hier eten altijd alles van een kip. Ze knippen dus ook de nagels van een kip (eigenlijk hakken ze die af) en dan eten ze zeg maar de hele vlerk. Dat is dus dat dunne, onderste gedeelte van de kip, inclusief de pootjes (voetjes), die overigens op handjes lijken. Ik heb er een heel klein hapje van genomen omdat ze zeggen dat dit het lekkerste gedeelte van de hele kip is. De smaak was niet verkeerd eigenlijk. Alleen was ik me er ZO van bewust dat ik het pootje waar dat schattige kipje op had gelopen aan het eten was, dat ik er niet van kon genieten.

     

    KIPPEKOP

    Tja, en dan heb ik ook nog een keer de kippekop gegeten (dat wordt hier ook altijd klaargemaakt), maar dat ging echt per ongeluk!! Het zit namelijk zo: Normaal gesproken pik ik een stukje kip uit de pan waarvan ik denk dat het makkelijk is om het vlees vanaf te krijgen. Voordat ik aan tafel ga zitten om te eten sta ik altijd (minimaal 10 minuten) aan het aanrecht om netjes al het vlees van de kip af te halen met en dan gooi ik alle botjes en velletje en kraakbeen en weet ik het wat voor stukjes allemaal weg. Maar op een dag dacht ik: "kom op Eef, eet eens gewoon net zoals iedereen hier, neem dat stuk kip op je bord en kluif het gewoon af". Ik pakte een stuk kip, zette het op m'n bord en ben het inderdaad gaan kluiven. Het viel me vreselijk tegen hoeveel bod het vlees had toen ik het kloof en ik dacht bij mezelf: "voortaan weer van tevoren het vlees van de kip halen".  Ik hoorde ook constant zo'n hol geluid terwijl ik het at. Op een gegeven moment voel ik een vreemd plat dingetje in m'n mond zitten dus ik haalde het eruit. Ik zie een doorzichtig plat rond ding met een zwarte stip (puntje) in het midden. Ik vroeg aan Sharivan wat het was en hij vroeg me of ik het gegeten had. Ik zei "ja, hoezo?". Toen vertelde hij me dat ik een kippekop had gegeten.

     

    IK LUST ‘T NIET

    Trouwens, het woord "lusten" wordt hier helemaal anders gebruikt.

     

    Als Nederlanders zeggen "ik lust 't niet" betekent het, dat je het gerecht niet lekker vind. Als een Surinamer zegt: "ik lust het niet", betekent het, dat ze er op dat moment geen trek in hebben; ze kunnen het gerecht dus evengoed wel lekker vinden.

     

    Laatst hoorde ik iemand zeggen; ik ben blij dat ik nu een hamburger te pakken heb, want ik lust het al de hele week. Een Nederlander zou zeggen: "ik heb er al de hele week trek in". Als een Surinamer iets niet lust (nederlandse uitleg van lusten) dan zeggen ze: "ik hou daar niet van" .

     

    Nou, weer wat geleerd over de verschillen van de Nederlandse- Nederlandse taal en de Surinamse-Nederlandse taal!

     

    ZOUK

    Weet je wat zo leuk is?! Shar en ik zijn zo ongeveer de enige personen in Suriname die de zouk (goed) weten te dansen. Dit dankzij lessen en workshops die we in Nederland gevolgd hebben en dankzij Yvonne (the Queen of Zouk) die de hele maand juli bij ons was. Shar en ik geven samen zouklessen en we worden op heel veel plaatsten gevraagd om op te treden. Echt gaaf! Ik zal bij het volgende optreden vragen of iemand ons met een videocamera wil opnemen, want dan kan ik er ook nog mee pronken als ik in Nederland ben!! Je merkt het; ik ben nog altijd (ondanks alle ervaringen) de enige echte Eva Verheij, en ik ben en blijf een uitslovertje, af en toe! 

     

    SCHOONFAMILIE

    Heb ik eigenlijk ooit over mijn schoonfamilie verteld? Shar heeft 1 oudere broer en 1 broertje en 1 zusje. Iedereen woont nog thuis en Marvin (de oudste) zijn vriendin en zoontje (1 jaar) wonen hier ook. Ik kan het met iedereen goed vinden, vooral met mijn schoonmoeder. Zij is iemand met wie ik over alles kan praten. Vanaf het begin ben ik in mijn Javaanse gezin gewoon geweest wie ik ben. Soms vinden ze me wel gekkig (denk ik), en ook anders, maar zo gaat dat nou eenmaal als je met cultuurverschillen onder 1 dak leeft. En laten we eerlijk zijn; af en toe ben ik ook gewoon een beetje gekkig! Laatst zei Shar me dat z'n familie (vooral broertje en zusje) mij zoveel vragen stellen omdat ze altijd weer een antwoord van me kunnen verwachten dat afwijkt van wat ze gewend zijn, en dat vinden ze juist zo leuk! Soms schaam ik me wel als ik b.v. laat op de ochtend pas uit bed kom. Ik ben geen ochtendmens en hier zijn ze juist heeeel erg vroeg. Mijn schoonmoeder staat meestal half 5 al op. De rest rond half 6/ 6 uur. Maar niemand vind het dus een probleem dat ik een uitslaper ben; ze zijn me al gewend en ze accepteren me zoals ik ben. Ik hou echt van mijn Javaanse familie en ik vind het heel erg dat ik ze straks achter moet laten en hen waarschijnlijk het grootste gedeelte van mijn leven zal moeten missen.  

     

    Sharivan zal ik natuurlijk het meest missen van iedereen. Maar we zijn zo zeker van elkaar en zo stabiel als het gaat om onze liefde en trouw, dat geen tijd of afstand ons er van zal weerhouden om bij elkaar te blijven. Shar komt als het goed is eind augustus alweer naar Nederland, omdat mijn zusje Mirjam in september gaat trouwen met Michael!!! Groot feest; vooral voor mij!!!! Dus ik zie Sharivan al binnen 5 maanden terug, en dat is vol te houden voor ons. 

     

    Nou lieve iedereen; ik denk dat ik door de onderwerpen heen ben nu.

     

    TOT OVER EEN MAAND

    Ik heb heel veel zin om jullie allemaal weer te zien, en na mijn jaartje hier moet ik toch echt toegeven dat ik me erg bevoorrecht voel dat in Nederland ben geboren. Ik hou nog steeds heel veel van Suriname en ik hou van heel veel Surinamers, maar ik verlang er naar om weer op mezelf te wonen (niet met zo velen onder 1 dak, wat hier in zoveel huizen gebeurt) en ik verlang er naar om me niet de hele dag schuldig te hoeven voelen vanwege alle straatmensen om me heen, en ik verlang naar een warme douche, en ik verlang naar een land met een eerlijk rechtssysteem (ik baal echt van al die corrupte rotzakken die hier aan de macht zijn)!!  

     

    Met andere woorden: Het zal weer een grote omschakeling zijn strax in Nederland, maar na 26 levensjaren ben ik er toch achter gekomen dat Nederland (ondanks het rot weer) nog lang niet zo'n slecht land is om in te wonen.

     

    Ik ga met een rijke ervaring en een nog rijker gevuld hart terug naar mijn vaderland (ik zie Suriname als mijn moederland).

     

    Waarschijnlijk is dit mijn laatste geschreven bericht, maar ik zal af en toe nog wel foto'tjes doorsturen van de mezelf, en Marielle en tante Marleen en haar 2 vrienden Dirk en Marianne. Waarschijnlijk ga ik nog 1 keer naar het binnenland voor vertrek, dus in dat geval kun je heeeeeeele mooie foto's verwachten!

     

    Dikke knuffels en tot over een maandje weer!!!

     

    Veel liefs, Eef

     

     

    Lees meer...

    Omdat ik vrijwilligerswerk voor het Elisabethfonds doe, volgt hier wat meer informatie door dhr. Admiraal (oprichter van het Elisabethfonds), verder kun je meer lezen op de website www.elisabethfonds.nl (website is nog niet helemaal af):

    In 2002 besloot het bestuur van de Stichting 'Elisabeth' te Oegstgeest het Elisabethfonds in te stellen voor medisch-sociale hulp in Suriname. In eerste instantie betrof het hulp en ondersteuning aan minder valide alleenstaande moeders en hun kinderen. Naderhand werd deze medisch-sociale hulp toegespitst op vier gebieden:

    1e hulp en ondersteuning aan minder valide alleenstaande moeders zodat ze op termijn eigen inkomsten kunnen genereren.

    2e. Investeren in kinderen (bijv. het verstrekken van leermiddelen of het betalen van schoolgelden)

    3e. Medische hulp in de ruimste betekenis van het woord, zoals het verstrekken van voedsel- of medicijnpakketten. En

    4e. Hulp bij het verbeteren van de huisvesting (de zg. actie 'Vrouw onder dak')

    Op dit moment zijn er twee contactpersonen voor het Elisabethfonds in Suriname bezig. Eva Verheij en Dewa Jakhari.

    Elk op hun eigen wijze pakken zij de zaken aan en zorgen voor een goede communicatie met de werkgroep. Het is niet altijd even gemakkelijk om met de beperkte middelen optimaal te helpen, aan de andere kant is het ook prettig voor hen te weten hoevelen hun werk daadwerkelijk steunen of met ze meeleven.

    De afgelopen vijf jaar heeft de Werkgroep Elisabethfonds van de Stichting 'Elisabeth' ondersteuning en begeleiding/advies gegeven aan een aantal alleenstaande moeders en hun kinderen. Daarnaast werden er leermiddelen aangeschaft en schoolgelden betaald voor een tiental kinderen. Behalve het verzenden van medicijnen en medische hulpmiddelen (orthopedisch schoeisel en brillen), voldeed het Elisabethfonds ook aan de vraag van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo voor nieuwe medische apparatuur voor de Afdeling Spoedeisende Hulp (SEH). Vooral omdat bleek dat onze doelgroep daar ook veelvuldig gebruik van maakte. De aktie 'Vrouw onder dak' is pas opgezet nadat de werkgroep werd geconfronteerd met twee schrijnende gevallen inzake huisvesting en onderdak. Ook hier kon enige verlichting worden geboden.

    Verder verzond de werkgroep nog kleding en materiaal naar het Lotjeshuis en de School zonder Naam (Stizona) in Groot-Paramaribo.Hoewel de hulp in omvang nog bescheiden genoemd moet worden (volgens sommigen een druppel op een gloeiende plaat), is zij voor betrokkenen een geschenk uit de hemel. De werkgroep ziet dat dan ook als een blijvend appel om deze kleinschalige, directe hulp te blijven bieden aan hen die geen helper hebben.

    Oegstgeest, 3 maart 2007                      ‘

    C.A. Admiraal secr. Elisabethfonds

    P.S. Ter gelegenheid van het eerste lustrum van het Elisabethfonds van de Stichting 'Elisabeth' schreef Esther van Egmond een novelle over Fabienne, een meisje dat door ons fonds gesteund wordt. Als U E.10,- of meer aan de Stichting 'Elisabeth' o.v.v. Elisabethfonds doneert, krijgt u het boekje gratis toegezonden. (Giro 165101

     

     

     

     

     

     

     

     

    Lees meer...
    Vrijwilligerswerk voor het Elisabethfonds.
    In het "nieuwe" Lotjeshuis
     
     
     
     
     
    Lees meer...
     
    eze vrouw is een zus van Sharivan's overleden oma en kwam per boot om de 1000e overlijdensdag van haar zus mee te maken. Broer's en zussen van je opa en oma zijn hier ook allemaal opa's en oma's voor je en met allemaal heb je een opa en oma-band zeg maar. Wat een verantwoordelijkheden he? Zoveel opa's en oma's!!!
     
     
     
    Dit graf is van Shar's oma en werd op de 1000e dag 's morgens al heel vroeg gebouwd door eigen familie. Om 15.00 uur 's middags (op de klok gelijk) kwamen haar andere naaste familieleden om een afscheidsceremonie te houden rondom het pas gebouwde graf. De man op de foto met het bruine hoedje op is een broer van Sharivan's oma, dus ook hij is een van de vele "opa's" van Sharivan.
     
    Op zo'n dag zijn vrouwen meestal achter op het erf in de "buitenlucht-keuken" bezig om Barqat (ingezegende maaltijd) te maken..................
     
    ...... en de mannen zijn met andere zaken bezig. Hier zie je hoe twee mannen een kip "Halal" slachten. Ze doen dus een gebedje voordat ze de nek doorsnijden.
     
    Hier zie je priesters die net een herdenkingsdienst voor Sharivan's oma hebben gehouden en zij gaan nu beginnen aan hun Barqat (dit eten zit ingewikkeld in die bananenbladen). Ookal zijn de liederen Arabisch en het praten voornamelijk Javaans; dit soort diensten worden gewoon kerkdiensten genoemd. De priesters zijn uitsluitend mannen....
     
    Hier is Sharivan met een van zijn veeeeeeeeele "ooms" (hetzelfde verhaal als met opa's en oma's). Sharivan eet ook Barqat. Dit hoor je niet alleen te eten. Barqat eet je altijd samen, als symbool dat er genoeg eten in de wereld is om met elkaar te delen. Na deze foto ben ik dus weer mee gaan eten met hem.    
     
     
    "Je ziet 1 tafel heel mooi aangekleed met allemaal lekkers. Is nog v.d. Javaanse cultuur; elk lekkernij wat er ligt heeft een symbolische betekenis voor degene die is overleden (in dit geval was het de 1000e overlijdensdag van oma dus die tafel was voor haar zo gedekt)."
     
     
    Bij "nieuw Amsterdam". Dat is op Commewijne; niet ver over de brug.
    Je ziet  een echte ouderwetse kanon, die is nog van de 2e wereldoorlog. Er staan daar ook nog kanonnen uit de 17e eeuw, maar die hebben we niet gefotografeerd. Nieuw Amsterdam was trouwens geen sterk fort; ze verloren altijd.
    Er zijn nog veel meer foto's, die kun je in het fotoalbum vinden.
     
     
    Lees meer...
    Hallo iedereen!!
     
    Bedankt iedereen voor de belangstelling tijdens mijn ziekzijn
    Echt heel lang geleden dat ik voor het laatst iets heb geschreven op mijn weblog! Ik heb net even gekeken; 2.5 maand geleden was de laatste keer dat ik een stukje schreef. Daarna schreef m'n moeder een paar stukjes, omdat ik het zelf even helemaal zat was; al dat ziek zijn. Mam, bedankt nog dat je alle weblog lezers op de hoogte hebt gehouden!!
    Ik wil bij deze ook iedereen heel hartelijk bedanken die tijdens mijn ziek zijn heeft meegeleefd. Bedankt voor de berichtjes in het gastenboek en voor alle lieve mailtjes en de hartverwarmende kaartjes die ik thuis ontving. Zoiets geeft een mens echt weer kracht om door te gaan. Ik hoorde dat er in Rijnsburg ook groepen voor me gebeden hebben. Heel mooi om te horen; hartstikke bedankt hoor lieve mensen!!
     
    Dengue
    Tsja, wat kan ik over het beleven van de ziekte dengue schrijven….. Eigenlijk is een van de conclusies dat ik erg koppig ben… Ik had n.l. zo ongeveer alle symptomen van de ziekte (en dat wist ik ook), maar ik wilde niet naar het ziekenhuis, omdat ik een grote hekel heb aan bloed prikken (IEEIEIEIEIIEIEEUWWW!!!! EEEEENG!). Ik had uitslag over m'n hele lichaam en het jeukte ook, ik had een zere en hele opgezwollen keel, ik had koorts, ik was misselijk en had een draaierige buik. Ook voelde ik een grote druk achter m'n ogen (dit is zeer kenmerkend voor dengue) en ook nog VRESELIJKE spierpijn; overal in m'n lichaam! Bovendien had ik helemaal geen eetlust (heel bijzonder voor mij :) en ik kon ook niets drinken. 's Avonds ben ik door Sharivan naar de avondpoli gesleept, en doorverwezen naar het ziekenhuis om bloed te laten prikken (BRRRrrrrrr). Ik probeerde me een beetje beter voor te doen dan ik was, want ik had echt geen zin om in het ziekenhuis opgenomen te worden. Gelukkig werd ik dan ook gewoon naar huis gestuurd, maar ze gaven Sharivan de opdracht mee, dat als hij ook maar een beetje het idee had dat ik uitdroogde of dat de koorts hoger werd, hij me terug zou brengen naar het ziekenhuis. Ik kreeg een hele dosis vitamine pillen mee bij de apotheek v.d. avondpoli en oogdruppels (tegen het drukkende gevoel achter de oogkassen) en een massage zalf; speciaal tegen hevige spierpijn. En niet te vergeten; heel veel paracetamol zetpillen, want ik had een vreselijke hoge koorts.
    Geloof het of  niet, maar tijdens het ziek zijn, vond ik het 't ergst dat ik elke keer weer terug moest naar het ziekenhuis om bloed te laten prikken. Zo erg haat ik dat bloedprikken nou; ik vind het echt een verschrikking, die holle buis die ze in je ader prikken! Gelukkig stegen de bloedplaatjes elke keer een beetje, en na anderhalve week waren de bloedplaatjes weer op peil dus toen was het bloedprikken niet meer nodig. Dat was een hele opluchting voor me! De ziekte had nog een nasleep van zo'n 3 weken (moe enzo).
    Eigenlijk hou ik van gezellig schrijven, maar ik wil jullie niet de waarheid onthouden, dus ik zal maar eerlijk opschrijven hoe het me sinds de dengue is vergaan….
     
    Ik heb daarna nog veel meer gekke kwaaltjes gehad; weer een oorontsteking (5e keer, haahaha), een ontsteking in m'n buik, en 3 keer een ontstoken grote teen of ingegroeide teennagel; de ene dokter zei ontstoken en de ander zei ingegroeide nagel. Ik weet alleen dat het heeeeeeeel pijnlijk was!! En wat kreeg ik voor al die rotkwaaltjes mee naar huis?!....   Ik kreeg kuren mee waar bactrimel in zit.
     
    Allergisch
    En waar ik nu tijdens mijn laatste kwaaltje (die gekke teen zeg maar) eieieieeieieiieieeindelijk achter ben gekomen, is dat ik allergisch ben voor dat bestanddeel bactrimel… Ik word er heel misselijk van en duizelig en suf en ik krijg koorts, een rood, dik gezicht,   en NOG dikkere lippen (ik heb m'n moeder een paar foto's gestuurd waar ik dat had; misschien wel grappig om er eentje hier te plaatsen).
    Toen ik die ontstoken teen had voelde ik me verder gewoon kiplekker…. Totdat ik die medicatie (kuur) tegen de ontsteking had gekregen, en ineens voelde ik me weer zo…. Toen bedacht ik me dat het door die (bactrimel-) kuur moest komen, en ik ben op internet gaan kijken wat de reacties op het medicijn kunnen zijn. Het bleek dus dat ik een pure allergische reactie erop had. De dokter heeft dat de volgende ochtend kunnen bevestigen, en heeft me een kuur meegegeven die ik wel verdraag (gewone antibiotica).
     
    Ogri ai
    Een leuk cultuur-weetje wat betreft mijn vele ziek zijn:
    Intussen (na al dat ziek zijn) denken vele mensen hier dat "Ogri ai" me gevat heeft.
    Ogri ai betekent letterlijk vertaald: "het boze oog". Het komt in Suriname helaas voor dat mensen uit jaloezie of hebzucht, een ander iets kwaadaardigs toewensen, om zelf te krijgen wat die ander heeft. Dit komt ook veel in de liefde voor: elkaars partners stelen zeg maar. Vaak komt er dan ook "black magic" bij kijken om dat doel te realiseren. Ze maken iemand dus opzettelijk ziek om er zelf beter van te worden. Als iemand zoveel pech heeft als ik, gaan sommige mensen er automatisch vanuit dat iemand b.v. iets in mijn eten heeft gezet waardoor ik zo ziek ben geworden. Ik ben voorzichtig met het uitspreken van dit soort zaken. Ik kan me ook echt niemand bedenken die mij zoiets aan zou kunnen doen. Wel bijzonder he; dit soort verschillen van culturen?! Ik weet ook zeker dat 80 procent van de mensen die dit leest het als grote onzin zal beschouwen. Maar als je reist en open staat voor andere culturen, kom je er achter dat niet alles wat onbekend voor je is, meteen ook onzin is…. Trouwens; momenteel voel ik me weer helemaal gezond hoor; geen zorgen om me maken s.v.p!
     
    Klara Sneki
    Maargoed; nu even heel leuk "medisch nieuws":
    Het Mysterie rond de Klara sneki (de "zwangerschapsslang" zeg maar)…..
    Waarschijnlijk weet intussen de hele wereld het al (ik mocht het eind september n.l. al bekend maken), maar bij deze schrijf ik vol trots op mijn weblog dat mijn zus Riny wederom een kleintje verwacht ongeveer halverwege april. Mooi nieuws he?! Wie weet is de sage van de slang toch wel waar….. Hier gelooft trouwens iedereen die ik ken er in dat een zeer naaste familielid in verwachting is bij het zien van de slang. Het komt trouwens ook vaak voor (als het een vrouw betreft) dat de persoon die de slang ziet zelf in verwachting is.   Trouwens; Jasmijntje (mijn eerste nichtje) is vandaag 1 jaar geworden. Ze heeft een maagdarmvirus nu, dus geen feestje voor haar vandaag. Zielig he? Van harte gefeliciteerd Lieve Jasmijn, en beterschap schatje!!
     
    Elisabethfonds
    Het werk voor het Elisabethfonds valt niet mee. Het is moeilijk om werk te vinden voor een vrouw met een lichamelijke handicap. De Elisabethstichting is nog maar klein; het gaat dus om een klein aantal vrouwen, maar er is al zo veel begeleiding nodig voor 1 persoon…! Ondanks dat het niet zo makkelijk is als ik had gedacht om deze levens weer op de rails te krijgen, vind ik het wel een heel goed project. In de bijbel staat dat je juist de zwakkere in de samenleving moet helpen, en dat zijn deze vrouwen ook. Het is Gods werk dus, wat meneer Admiraal met dit Elisabethfonds is gestart.
     
    Zwervers
    Over zwakkere van de samenleving gesproken…… Er zijn hier de afgelopen maanden veel zwervers aangevallen in hun slaap. Twee van hen werden besprenkeld met een vloeibare brandstof en werden vervolgens in de brand gestoken. Deze twee zijn nog de "gelukkigen", want zij hebben het overleefd (met zware brandwonden). Drie andere zwervers zijn in stukken gekapt met w.s. houwers of bijlen. De daders zijn gevonden; Een groepje kinderen van Libanese en Palestijnse winkeleigenaren hier heeft het gedaan. Omdat deze Libanesen en Palestijnen hier winkels hebben vonden ze die zwervers maar in de weg lopen (soms liggen ze onder afdakjes van hun boetieken te slapen) en ze vinden dat die zwervers alleen maar voor onrust zorgen. Dus om de sraten "schoon te maken" gaven zij hun kinderen de opdracht om deze gruwelijkheden uit te voeren. Het aller ergste vind ik nog: De moordenaars zijn NU (na 2 weken gevangenis) alweer vrij; dat las ik vandaag in de krant!!! De laatste moord (dat was op een basketbalveldje) is nog niet eens 2 maanden geleden!!! Hier in Suriname geldt nou eenmaal de regel; als je geld hebt, kun je alle kanten op. Deze mensen hebben het geld, dus konden zij hun kinderen makkelijk vrij kopen. Rechtzaak is niet meer nodig; de zaak is gesloten.
     
    Overheid Suriname
    Ik hou van Suriname hoor; echt waar…. Maar hoe vaker ik achter dit soort dingen kom, hoe meer ik een hekel krijg aan de overheid. Het lijkt soms wel of   niets meer klopt. Ik vertel echt de waarheid hoor; denk maar aan vorig jaar. Het neefje van de Surinaamse minister van Justitie (dat was toen nog minister Gills) ging naar Nederland en werd daar opgepakt vanwege  drugssmokkel. Uit angst om jarenlang in de gevangenis te moeten doorbrengen heeft de jongen uiteindelijk aan de Nederlandse politie toegegeven dat zijn oom (ex- minister van justitie dus) de weg voor hem had vrijgemaakt. Je kunt er wat over lezen op: http://www.waterkant.net/suriname/2006/09/13/verdachte-ex-minister-beleidsadviseur-in-suriname/
    Dus juist degene die het volk zou moeten beschermen, werd 1 van de mensen die het volk verder naar de knoppen hielp, om zo aan nog meer geld voor zichzelf te komen.
     
    Er zijn nog veel meer van dit soort voorbeelden op te noemen; hier een paar van ze:
     
    -De Chinezen hier zitten goed in het geld, dus die hebben allemaal een rijbewijs, ook al spreken de meeste geen Nederlands (en dat heb je wel nodig voor je rijbewijs)!!
    -Al die grote nieuwe gebouwen en kastelen van huizen hier zijn witwasserijen van drugsgeld!!!! (niet allemaal maar wel veel)
    -In de gevangenis kunnen de verslaafden makkelijk aan drugs komen; handelen gaat soms via de gevangenisbewakers zelf!
    -Politie mensen laten drugssmokkelaars op vrije voet gaan, in ruil voor een buil geld.
    -Mensen die hier bij de douane werken (normaal betaalde baan) en alle import en export moeten controleren zijn vaak schatje rijk; RARA hoe kan dat??!
    -De mensen in de politiek zijn rijker dan rijker dan rijk. Ze nemen de helft (overdreven gezegd) van de inkomsten van de burgers, en de burgers moeten het allemaal maar uitzoeken hoe ze met de andere helft rond moeten komen. Ik weet dat bepaalde politici niet alleen zichzelf en hun familie heeeeel goed kunnen voorzien van alle rijkdommen…. Zij kunnen ook nog tig bijvrouwen volledig onderhouden en verzorgen dankzij hun monsterlijke inkomens.
     
    Ik wil niet suggereren dat iedere politicus of politieman of  douane medewerker slecht is. Natuurlijk zijn er altijd uitzonderingen. Maar ik weet dat er bijzonder veel van deze mensen in de val van mammon trappen (mammon is de geldduivel). En weet je wat het verraderlijke is?! Vaak als er een eerlijke politieman of een douanemedewerker ergens is begonnen, en hij probeert gerechtigheid na te streven na het zien van alle valsheden, dan wordt zo'n goede persoon gewoon weggewerkt uit het werkveld. Zo iemand kunnen ze niet gebruiken. Erg he?! Op deze manier gaat het land echt achteruit! Elke dag als ik in de stad ben, kijk ik om me heen. De eerste keer dat ik in Suriname was (2001), kende ik alle zwervers; in elk geval van gezicht (veel ook van naam)… Maar nu; er zijn ZO veel mensen aan de drugs geraakt, en die eindigen uiteindelijk allemaal op straat. Elke dag komt er een zwerver bij; het is verschrikkelijk! En het zijn ook de omstandigheden die de mensen hier zwak maken om aan de drugs te gaan. Het gaat zo; mensen moeten vaak 2 banen nemen om maandelijks gewoon rond te kunnen komen (omdat de grote leiders en (drugs-)bazen   te rijk zijn; snap je?!). Vooral als het gaat om een een ouder gezin, vaak voeden alleen de moeders de kinderen op, blijft er heel weinig tijd, liefde en aandacht voor het kind over. De kinderen lopen dus de hele dag op straat en in en om het huis rond, zonder dat er controle van de ouders is. Ouders raken gefrustreerd omdat ze zo hard moeten werken, kinderen raken gefrustreerd omdat ze niet de opvoeding krijgen die ze nodig hebben; hun moeders (of vaders) kunnen vanwege de stress weinig van ze hebben; en dit alles maakt dat de jongeren onder elkaar lekker stoer gaan doen met drugs en snel wordt het een verslaving, want dat spul geeft hun wel een goed gevoel, en hun moeder niet. Tegenwoordig geef ik geen geld meer aan deze verslaafde heren (merendeel is man). Ik ga een praatje met ze aan en zeg hen dat ik geen geld geef omdat ik ze niet op straat wil houden; en dat doe je wel als je geld geeft….. Door geld dat je ze geeft kunnen zij misschien weer een dagje langer op straat blijven. Ik raad de mensen aan; "ga naar je familie of zoek waar er plaats is in een afkick-cliniek". Als ze dit niet doen, sterven ze op straat.
     
    Ik hoop echt dat er steeds meer rechtvaardige mensen hier aan de macht komen, zodat dit schitterende land zich eindelijk in hoger tempo kan ontwikkelen. Op de GOEDE manier; dus geen mooie nieuwe gebouwen meer door witwasserijen! Het machtsmisbruik moet stoppen! Als de corruptie stopt, stopt ook 99% van de drugs ellende hier; dat weet ik zeker!
    Het toerisme is alvast een belangrijke inkomstenbron voor het land geworden, dus allemaal hier komen!! Niet afschrikken door de mindere kanten van het land die ik heb belicht, want Suriname blijft een geweldig land om te vertoeven en de meeste mensen die ik ken zijn zo lief en gastvrij, gezellig en hartelijk; en bovenal eerlijk!!
     
    Sponsors vinden voor Elisabethfonds
    De regen komt hier met bakken uit de hemel vallen!!! Al een aantal dagen nu!
    Dat herinnert me er aan dat ik binnenkort bij Hellen langs moet gaan. Zij is ook een vrouw die geholpen wordt door   stichting Elisabeth. Het schijnt dat als het geregend heeft, het hele erf om haar huisje blanco staat. Daar wil ik graag filmmateriaal van maken, in de hoop dat ik daarmee weer wat sponsors kan vinden voor het Elisabethfonds.

    Estherstichting
    Ik ben laatst weer bij de Estherstichting geweest; dat is een terrein ("stichting") waar ex-Hans (dat is lepra) patiënten wonen. Mijn eerste keer Suriname woonde ik tussen deze mensen. Meestal heel gezellig (soms te veel sociale controle). Wat wel heel jammer is; het zijn oude mensen en elke keer als ik terug ben in Suriname zijn enkele van hen overleden. Als je helemaal rechts bovenin deze pagina (bovenaan de weblog dus) kijkt, zie je een foto van mij met een oudere vrouw. Dat is mevrouw Nijghman. Zij woonde ook op de Estherstichting, maar is nu overleden. Dat was wel schrikken voor mij, want ze was nog zo goed de laatste keer dat ik haar zag, en ik hield echt van dat mens….
    Zo, ik heb nu geen zin meer om te schrijven, ook al zou ik nog genoeg onderwerpen kunnen bedenken!
     
    Ik heb zo'n zin in de kerst en oud en nieuw!!! Samen met m'n verloofde kerstliedjes zingen in de kerk; heb ik gewoon echt zin in… (lekker burgelijk!) Hihi!
    Oud en nieuw is geweldig hier. Ik zal mijn fototoestel meenemen met oud en nieuw; dan zullen woorden niet meer nodig zijn om uit te leggen waarom ik zo van oud en nieuw in Suriname hou!
     
    Nou lieve alemaal, schrijf weer eens wat in m'n gastenboek als je tijd hebt (voel ik me lekker populair, hahahahaa!!). Serieus: ik vind het echt heel leuk om gastenboekberichtjes uit Nederland te krijgen; en ik heb dan niet een schuldgevoel dat ik "moet" beantwoorden :) Ik hou n.l. niet zo van emailen….
    Ohja; aan alle mensen die mij jaarlijks trouw een kerstkaart sturen: Sorry dat ik zelf niet zo attent ben, maar heel erg bedankt, want het is wel altijd leuk om (kerst-)post te krijgen natuurlijk!  Ik vind het leven zelf al een heel gedoe en georganiseer om in goede banen te leiden (soms lijden), en ik kan de verantwoordelijkheid van kaarten schrijven en versturen daar niet ook nog eens bij hebben. Klinkt overdreven, maar hier komt het wel op neer. Ik vind het een heel gedoe om kaarten te versturen. Eigenlijk stuur ik alleen kaarten als er iets aan de hand is met mensen en ik mijn medeleven wil laten blijken.
    Maar nu ga ik echt stoppen, want ik heb momenteel volgens mij last van spraakwater (maar dan in de schrijf-vorm)!
     
    Doei lieve mensen. Als ik voor kerst niet meer in de gelegenheid ben (of geen zin meer heb) om m'n weblog te "updaten" , dan wens ik jullie nu alvast hele fijne kerstdagen en al het geluk voor in 2007!!  
    Bigi brasa, Eva
     
    p.s: morgen is "srefidentie". Dat is onafhankelijkheidsdag.
    Ik denk dat ik wel de stad in ga om wat foto's te maken, want veel mensen lopen rond in klederdracht!
     
    Ps2: Het zou kunnen zijn dat ik boze commentaren in mijn gastenboek krijg als mensen hebben gelezen wat ik schrijf over de corruptie in het land. Het is een beetje "het zere been" van Suriname. Maakt mij niet uit wat voor kritieken ik krijg over mijn schrijven; ik weet van mezelf dat ik eerlijk ben en dat ik echt het beste voor heb met Suriname!
     
    Lees hier>>>> het andere bericht wat niet meer in dit venster paste, over de verloving van Sharivan en mij.
     
     
     
     
     
    Lees meer...
    Het beste wat me overkomen is in Suriname (voor verder nieuws zie hier>>>>>> ):
    Sharivan en ik zijn 28 oktober (Sharivans verjaardag) VERLOOFD!!!!
    Hahahahaa, wie had dat toch ooit gedacht?! Eva aan de ketting!! (Grapje hoor; 'k voel me nog zo vrij als een vogel).
    Iemand had geld voor ons overgemaakt dat bedoeld was voor Sharivan's verjaardag (cadeautje en/of feestje). Nou was ons geluk dat er de nacht van 27 op 28 oktober een salsa feest was op White Beach; een geweldig mooi strand, en op de pier werd gedanst. Geld voor een feestje hadden we dus niet nodig, want dat feestje was er al…. We hadden wel de wens om te verloven, maar niet het geld voor de ringen, dus de keus was makkelijk gemaakt; geen feestje dit jaar, maar verloven!!
    De verloving was simpel maar oprecht. Vrijdag de 27e om 00.45 uur (een kwartier voor Sharivan's verjaardag dus), zijn Shar en ik er stiekem tussenuit gepiept, want niemand wist nog dat we die nacht gingen verloven. We hebben een rustig plekje gezocht ergens op het mooie strand van White Beach. Daar hebben we elkaar trouw beloofd en elkaar (net over 00.00 uur) de ringen om gedaan.
    Toen we terug kwamen op de pier (waar de anderen aan het dansen waren) werd eerst Sharivan door iedereen gefeliciteerd met z'n verjaring. En toen we de ringen lieten zien en vertelden dat we net waren verloofd, kreeg ik ook alle Surinaamse bossi's en brasa's (kussen en knuffels) op me afgevuurd; hartstikke leuk dus! We hebben Champagne en glazen uit de auto gehaald (we waren goed voorbereid) en hebben met z'n allen in 1 van de hutjes op het strand geproost op de vriendschap en op de LIEFDE.
    Al met al; een mooie nacht dus. Helaas heb ik er geen foto's van gemaakt; 1 van de vrienden maakte wel wat foto's  als ik me goed herinner, dus ik zal nog proberen te achterhalen waar deze foto's nu zijn. (HIK! Ik wijd deze vergeetachtigheid maar aan de HIK! Champagne!)
    Wat een mooie ringen hebben Sharivan en ik gekocht he?! We zijn er ZO blij mee!
    Hij wilde goud en ik wilde zilver ('k hou niet van geel-goud), dus wat bood ik Sharivan aan: "Laten we op zoek gaan naar witgoude ringen". Sharivan ging accoord.... Slim ben ik he?! Witgoud lijkt veel meer op zilver dan op goud (gna, gna)! Toen we deze ringen zagen, waren we allebei meteen verliefd er op. Ik een beetje meer dan Shar, maar meestal moet de vrouw toch de doorslag geven met dit soort beslissingen (is waar toch?). Nu is Sharivan ook helemaal gewend dat hij om zijn linker ringvinger WITgoud draagt. De steentjes die in de ringen zitten ('k weet niet of je dat kan zien op de foto hoor) zijn geen diamanten; het zijn sikonia steentjes. Van ons hoeft het ook niet; echt diamant... Deze steentjes schitteren net zo mooi... :)
    Sharivan spreekt naast Surinaams en Nederlands ook Javaans. Dat is ook zijn eigenlijke afkomst en omdat ik zelf ook op Java ben geweest en er ook veel van hou, hebben we ervoor gekozen om een Javaanse tekst in de ringen te zetten...
    "Aku cinta padamu"; dat betekent "jij bent alles voor mij".
     
    LOTJESHUIS IS VERHUISD
    Het Lotjeshuis is 2 november verhuisd!!! Ik heb het nieuwe gebouw al gezien en het is schitterend geworden!! Foto's volgen nog. (Heb ik ook nog niet gemaakt).
    Weinig foto's staan er nog maar op m'n weblog he?! Het zit n.l. zo: Ik voel me geen toerist meer, en ik vind het altijd een hele opgave om mijn toestel mee te nemen. Het is er 1 waar computerdiscette's in gaan; dus je moet er altijd voor zorgen dat die leeg zijn en de batterij moet altijd opgeladen zijn voor gebruik. Zoveel gedoe, terwijl ik gewoon wil ZIJN en niet constant denken: "HEE, hier moet ik foto's van maken!!" Ik heb wel genoeg bijzondere dingen gezien en meegemaakt om te fotograferen, maarja….. Ik zal proberen in de toekomst dat ding wat vaker mee te slepen.
    Waar wel foto's van zijn; Sharivan's overwinning!!!! Hij heeft begin november meegedaan met de Salsa competities van Salsuri en hij is er samen met zijn danspartner Jo-Ann als kampioen uit gekomen. Ik ben dus de trotse verloofde van de salsa kampioen van Suriname, hahahaha! Klik op mijn foto album om wat meer foto's ervan te zien.
     
    Op de foto: Sharivan en Eva, Sharivan houdt in zijn handen de kampioensbeker vast.

    Mijn huisje in Leiden had ik verhuurd aan een Griekse man. Hij is er eind oktober ineens uitgegaan zonder opzegtermijn aan te geven. Flink balen dus voor mij, want ik kan mijn hypotheek maandelijks niet zelf ophoesten (is lastig als je geen inkomsten hebt he?!).
    Ik wilde eigenlijk november al naar Nederland terug komen, maar nu hebben we goede hoop dat mijn huisje per 1 december weer verhuurd wordt aan een ander (thanx to the internet :). Het is een student die er voor een half jaartje in wil. Op die manier kan ik dus toch nog langer blijven hier. Ik zou natuurlijk een vol jaar blijven (tm 30 mei), maar ik mag (D.V.) half april bij de bevalling van m'n zus zijn, dus kom ik al begin april terug. Nu maar hopen dat de student "ja" zegt als hij m'n appartementje ziet…
     
     
    Trouwens; in Januari (als ik inderdaad snel mijn huisje in Leiden weer gevuld heb en ik hier kan blijven) krijg ik naar verwachting totaal 6 mensen op bezoek hier!!! 2 vriendinnen die stage komen lopen, 1 vriendin die hier oud en nieuw komt vieren en mijn tante Marleen wil hier ook met 2 van haar vrienden komen. Gezellig; welkom allemaal!!
     
    Ohja; 1 van die 2 vriendinnen die stage komt lopen (Marielle v.d. Haak) neemt misschien ook haar vriend en haar zus Jannita mee en waarschijnlijk ook haar ouders. NOG GEZELLIGER! Echt leuk om al deze mensen hier te zien!! Ik verheug me er op en hoop dat alles doorgaat!
     
    Op dit moment is Sharivan's familie, die in Nederland woont hier in Suriname. Ik kende hen allemaal al. De familie is heel close met elkaar, ook al zien ze elkaar maar eens in de 2 jaren; is echt mooi om te zien. Ze zijn net met z'n allen naar Republiek vertrokken; dat is een ontspanningsoord; mooie natuur daar. Wij gaan er zondag ook een dagje heen, dus dan zal ik wat mooie foto's daar maken.
     
    Ohja: een ieder die voor het CDA heeft gekozen, van harte gefeliciteerd met de uitslag! Ik zou zelf niet zo snel voor deze partij kiezen, want als ik me (op afstand) goed heb laten inlichten is deze partij, ondanks de "C" in de naam, redelijk rechts geworden….. Daar kan mijn linkse hart dus niet zo goed tegen. Balkenende gun ik evengoed toch nog een paar jaren aan de top; 'n goede man vind ik dat!
     
    Omdat niet alles in één bericht van dit weblog kon, heb ik het vervolg, zoals bericht van mijn ziekzijn en het bedanken voor de belangstelling, kaarten etc. op de volgende weblog gezet: http://paramaribo.punt.nl/#321186 
     
    Lees meer...
    Voor al diegenen die willen weten hoe het nu met Eva gaat:
     
    Eva is weer beter. Het gaat goed met haar, ze zal haar weerstand weer wat op moeten bouwen. Binnenkort zal zij zelf weer iets laten weten van haar wel en wee.
     
    Afgelopen week kwam haar vriendin Yvonne bij me langs met wat foto's uit de periode (augustus 2006) dat zij enkele weken bij Eva in Paramaribo was.

    links: Eva - rechts: Yvonne
     
     
     
    Ook had zij schattige foto's van de kinderen uit het Lotjeshuis gemaakt, toen zij met Eva meeging naar het Lotjeshuis.
     
    geschreven door Eva's moeder (binnenkort schrijft Eva zelf weer op haar weblog)
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl